ivy's space

นานแล้ว ... ที่พยายามไม่สนใจว่า   "เมื่อก่อน.. ฉันเคยเป็นใคร"
นานแล้ว ... ที่ลืมไปว่า    "ฉันเคยพิเศษอย่างไรบ้าง"
และ .. นานแล้ว .. ที่มองข้าม ความสามารถ ที่ก็ตัวเองนั่นแหละ สร้างมันมาเกือบ 20 ปี

....
ลืมไปเลยว่าครั้งหนึ่ง ช่วงหนึ่งของเวลาในชีวิตที่ผ่านมา...
ฉันเคยทุ่มเทให้กับการพยายามเป็นนักพูดสุทรพจน์อย่างเอาเป็นเอาตาย
ฉันเคยทุ่มเทให้กับการพยายามเป็นผู้นำเสนอโครงงานวิทยาศาสตร์ที่อาจารย์ยอมรับ
ฉันเคยทุ่มเทให้กับการพยายามเป็นพิธีกร ที่หลายพิธีการเลือกไปร่วมงาน

...
แม้เป็นเพียงเสี้ยวหนึ่งแห่งการทุ่มเท .. แต่ฉันถอยกรูดออกมา
ปิดฉากแห่งความสามารถ ตั้งแต่เกิดความไม่มั่นใจในบทบาทที่ฉันมี ตอนปี1

..

..
หลายครั้งที่หลายคนสร้างโอกาสแห่งความสามารถให้ฉันอีกครั้ง
หลายครั้งที่หลายคนสร้างความมั่นใจให้ฉันอีกหน
และหลายครั้งที่ฉันเอง ยังคงเป็นผู้หญิงที่มีความสามารถในสายตาเขาเหล่านั้น

แต่น่าแปลกเหลือเกิน .. ที่ฉันลืมความรู้สึกแห่งการทุ่มเทอย่างเช่นเมื่อก่อน
(ไม่นับตอนค่าย สนภท.ที่ชัยภูมินะ) ไฟในตัวมันมอดไหม้เมื่อไรไม่รู้

---------------------------------------------------------

เมื่อวันเสาร์ที่ผ่านมา .. ฉันได้เข้าร่วเป็นส่วนหนึ่งของการต้อนรับการมาดูงานของ ม.บูรพา
งานที่จัดโดยนายกสโมสรนักศึกษาของคณะต่างๆ แห่งมหาวิทยาลัยเชียงใหม่
ฉันได้มีโอกาสขึ้นไปยืนบนโพเดียม .. อีกครั้ง ความรู้สึกก่อนหน้าเวลานั้น ไม่ต่างอะไรจากทุกครั้งที่มี ..
ฉันไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นดีใจ เหมือนช่วงเวลาแห่งการทุ่มเท ..อย่างเมื่อก่อน

ก่อนงานฉันเตรียมความพร้อมในระดับหนึ่ง ..
ขณะทำงาน .. รู้สึกได้เลยว่า ฉันห่างมันมานานเหมือนกันนะ
หลังจากทำงานเสร็จสิ้น .. รู้สึกเสียใจที่ไม่ได้ช่วยอะไรเท่าไร และทำหน้าที่ตรงนั้นได้ไม่ดีนัก

แต่นายกสโมฯ ทั้งหลายก็ไม่ได้ตำหนิอะไรหรอก ฉันแค่รู้สึกไปเองน่ะ ว่าฉันทำหน้าที่ตรงนี้ได้ไม่ดีอย่างที่ควรจะทำได้เลย
มันทำให้ฉันเพิ่งรู้ตัวว่า ... ฉันทิ้งความสามารถของตัวเองไปนานแค่ไหนแล้ว
และฉันเพิ่งตระหนักได้เหมือนกันว่า .. มันน่าเสียดายเพียงไร หากต้องสูญเสียความสามารถที่ตัวเองพยายามสร้างมาในเวลาที่เต็มไปด้วยความทุ่มเทเหล่านั้น

"พี่ฮะ พี่ชื่อไรฮะ" ชายหนุ่มผิวเข้ม จากคณะวิศวกรรมศาสตร์ ม.บูรพาเดินเข้ามาถามฉัน
" ... ปาเป้ค่ะ ..." ฉันตอบไปด้วยสีหน้างงๆ
"พี่ฮะ .. พี่มาจากจังหวัดอะไรฮะ" เค้ายังคงซักต่อ
"เอ่อ .. ลพบุรีค่ะ"
"ว่าแล้ว!! พี่ใช่พี่สาวเปรมป่าวฮะ ผมคุ้นๆหน้า" เค้าโพลงออกมาด้วยความดีใจ
"อ่อ .. ใช่ค่ะ แล้วน้องรู้จักเปรมหรอคะ" และฉันก็ยังคงสงสัย .. จำไม่ได้
"ผมเต้ไงพี่ .. จำไม่ได้หรอ"
"เอ่อ .. ขอโทษทีน้องเต้ พี่ปาเป้จำไม่ได้ค่ะ ว่าแต่.. คุ้นๆหน้าเหมือนกันนะเรา"
"ก็แน่สิฮะ .. ผมไปหาเปรมที่บ้านออกบ่อย" รอยยิ้มน้อยๆผุดขึ้นบนหน้าของชายผู้นั้น ^O^

"พี่คะ พี่จบจากพิบูลฯมารึเปล่าคะ" สาวน้อยอีกคนหนึ่งเดินเข้ามาถาม หลังจากได้ยินบทสนทนาของฉันกะน้องเต้เมื่อกี๊
"ใช่ค่ะ"
"หนูก็พิบูลฯค่ะ พี่ห้อง 24 ปะคะ" เธอยังคงถามต่อด้วยความกระตือรือล้น
"ค่ะ"
"หนูห้อง 26" รอยยิ้มอีกรอย ปรากฏบนใบหน้าของเธอ

นี่คงเป็นเพียงคำทักทายเล็กน้อย จากน้องชายและน้องสาวทั้งสอง
คนหลังนี่ .. นายกสโมฯคณะมนุษยศาสตร์ ม.บูรพาเชียวนะ

บทสนทนาดำเนินไปอีกเล็กน้อย ถึงเรื่องราวต่างๆ ในขณะที่ฉันยังเป็นที่ยอมรับในเวลาก่อน
กระตุกความคิดของฉันแวบหนึ่งว่า ... เมื่อก่อน ..ฉันเคยเป็นใคร

จากนี้ คงต้องฟื้นตัวเองใหม่ .. ช่างเถอะ .. กับการยอมรับของคนรอบตัว
ไม่ว่าความรู้สึกในใจของผู้คนที่รายล้อมตัวฉันจะเป็นเช่นไร .. ฉันคงทิ้งสิ่งที่ตัวเองพยายามสร้างมากับมือต่อไปอีกไม่ได้แล้ว

โอกาสน่ะ ... มีให้แค่คนที่พร้อมเสมอเท่านั้น ..  ฉันเชื่อแบบนี้เหมือนกันนะ

เพลง ใกล้กันยิ่งหวั่นไหว    (แนน วง ครีม-วาทิยา  รวยนิรัตน์)

ไม่อยากเป็นคนอารมณ์อ่อนไหว

ที่ไปรักใครง่ายดายเหลือเกิน  ที่ไปรักเธอไม่ทันจะรู้ตัว

ส่วนหนึ่งในใจของฉันก็กลัว

บอกกับหัวใจตัวเองทุกที บอกมันทุกวันให้มันหยุดรักเธอ

รักแล้วก็ช้ำเปล่าๆ ฉันรู้และพอเข้าใจ

เตือนตัวเองเอาไว้ห้ามตัวเองเอาไว้ไม่ให้แสดงออกมา

*อยู่ใกล้กันยิ่งหวั่นไหว ห้ามใจตัวเองไม่ได้เลย สั่งหัวใจให้ เมินเฉยไม่รู้ให้มันต้องทำอย่างไง

ใกล้เธอทำไมทุกครั้งใจมันสั่นๆ  จิตใจของฉันวุ่นวาย

ตัวของฉันควมคุมไม่ได้ เมื่อสุดท้ายหัวใจมันรักเธอ

ไม่ว่าจะพยายามแค่ไหน แต่ก็ไม่ลืมเธอไปสักที ตราบใดที่ฉันยังคงต้องหายใจ

จะหลอกตัวเองได้นานแค่ไหน ว่าตัวฉันไม่มีใจให้เธอ ว่าตัวฉันไม่เป็นไร ไม่เสียใจ

รักแล้วก็ช้ำเปล่าๆ ฉันรู้และพอเข้าใจ

เตือนตัวเองเอาไว้ห้ามตัวเองเอาไว้ไม่ให้แสดงออกมา

เพลงเพราะๆอีกเพลงที่อยากให้ลองหาฟังกันดูนะ ... สุดๆ (ตาลุงบ้านั่นมันเปิดให้ฟังทุกวัน วันและ หลายๆครั้ง จนอิฉันจะร้องได้อยู่แล้วเนี่ย!! >O<)