นานแล้ว ... ที่พยายามไม่สนใจว่า   "เมื่อก่อน.. ฉันเคยเป็นใคร"
นานแล้ว ... ที่ลืมไปว่า    "ฉันเคยพิเศษอย่างไรบ้าง"
และ .. นานแล้ว .. ที่มองข้าม ความสามารถ ที่ก็ตัวเองนั่นแหละ สร้างมันมาเกือบ 20 ปี

....
ลืมไปเลยว่าครั้งหนึ่ง ช่วงหนึ่งของเวลาในชีวิตที่ผ่านมา...
ฉันเคยทุ่มเทให้กับการพยายามเป็นนักพูดสุทรพจน์อย่างเอาเป็นเอาตาย
ฉันเคยทุ่มเทให้กับการพยายามเป็นผู้นำเสนอโครงงานวิทยาศาสตร์ที่อาจารย์ยอมรับ
ฉันเคยทุ่มเทให้กับการพยายามเป็นพิธีกร ที่หลายพิธีการเลือกไปร่วมงาน

...
แม้เป็นเพียงเสี้ยวหนึ่งแห่งการทุ่มเท .. แต่ฉันถอยกรูดออกมา
ปิดฉากแห่งความสามารถ ตั้งแต่เกิดความไม่มั่นใจในบทบาทที่ฉันมี ตอนปี1

..

..
หลายครั้งที่หลายคนสร้างโอกาสแห่งความสามารถให้ฉันอีกครั้ง
หลายครั้งที่หลายคนสร้างความมั่นใจให้ฉันอีกหน
และหลายครั้งที่ฉันเอง ยังคงเป็นผู้หญิงที่มีความสามารถในสายตาเขาเหล่านั้น

แต่น่าแปลกเหลือเกิน .. ที่ฉันลืมความรู้สึกแห่งการทุ่มเทอย่างเช่นเมื่อก่อน
(ไม่นับตอนค่าย สนภท.ที่ชัยภูมินะ) ไฟในตัวมันมอดไหม้เมื่อไรไม่รู้

---------------------------------------------------------

เมื่อวันเสาร์ที่ผ่านมา .. ฉันได้เข้าร่วเป็นส่วนหนึ่งของการต้อนรับการมาดูงานของ ม.บูรพา
งานที่จัดโดยนายกสโมสรนักศึกษาของคณะต่างๆ แห่งมหาวิทยาลัยเชียงใหม่
ฉันได้มีโอกาสขึ้นไปยืนบนโพเดียม .. อีกครั้ง ความรู้สึกก่อนหน้าเวลานั้น ไม่ต่างอะไรจากทุกครั้งที่มี ..
ฉันไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นดีใจ เหมือนช่วงเวลาแห่งการทุ่มเท ..อย่างเมื่อก่อน

ก่อนงานฉันเตรียมความพร้อมในระดับหนึ่ง ..
ขณะทำงาน .. รู้สึกได้เลยว่า ฉันห่างมันมานานเหมือนกันนะ
หลังจากทำงานเสร็จสิ้น .. รู้สึกเสียใจที่ไม่ได้ช่วยอะไรเท่าไร และทำหน้าที่ตรงนั้นได้ไม่ดีนัก

แต่นายกสโมฯ ทั้งหลายก็ไม่ได้ตำหนิอะไรหรอก ฉันแค่รู้สึกไปเองน่ะ ว่าฉันทำหน้าที่ตรงนี้ได้ไม่ดีอย่างที่ควรจะทำได้เลย
มันทำให้ฉันเพิ่งรู้ตัวว่า ... ฉันทิ้งความสามารถของตัวเองไปนานแค่ไหนแล้ว
และฉันเพิ่งตระหนักได้เหมือนกันว่า .. มันน่าเสียดายเพียงไร หากต้องสูญเสียความสามารถที่ตัวเองพยายามสร้างมาในเวลาที่เต็มไปด้วยความทุ่มเทเหล่านั้น

"พี่ฮะ พี่ชื่อไรฮะ" ชายหนุ่มผิวเข้ม จากคณะวิศวกรรมศาสตร์ ม.บูรพาเดินเข้ามาถามฉัน
" ... ปาเป้ค่ะ ..." ฉันตอบไปด้วยสีหน้างงๆ
"พี่ฮะ .. พี่มาจากจังหวัดอะไรฮะ" เค้ายังคงซักต่อ
"เอ่อ .. ลพบุรีค่ะ"
"ว่าแล้ว!! พี่ใช่พี่สาวเปรมป่าวฮะ ผมคุ้นๆหน้า" เค้าโพลงออกมาด้วยความดีใจ
"อ่อ .. ใช่ค่ะ แล้วน้องรู้จักเปรมหรอคะ" และฉันก็ยังคงสงสัย .. จำไม่ได้
"ผมเต้ไงพี่ .. จำไม่ได้หรอ"
"เอ่อ .. ขอโทษทีน้องเต้ พี่ปาเป้จำไม่ได้ค่ะ ว่าแต่.. คุ้นๆหน้าเหมือนกันนะเรา"
"ก็แน่สิฮะ .. ผมไปหาเปรมที่บ้านออกบ่อย" รอยยิ้มน้อยๆผุดขึ้นบนหน้าของชายผู้นั้น ^O^

"พี่คะ พี่จบจากพิบูลฯมารึเปล่าคะ" สาวน้อยอีกคนหนึ่งเดินเข้ามาถาม หลังจากได้ยินบทสนทนาของฉันกะน้องเต้เมื่อกี๊
"ใช่ค่ะ"
"หนูก็พิบูลฯค่ะ พี่ห้อง 24 ปะคะ" เธอยังคงถามต่อด้วยความกระตือรือล้น
"ค่ะ"
"หนูห้อง 26" รอยยิ้มอีกรอย ปรากฏบนใบหน้าของเธอ

นี่คงเป็นเพียงคำทักทายเล็กน้อย จากน้องชายและน้องสาวทั้งสอง
คนหลังนี่ .. นายกสโมฯคณะมนุษยศาสตร์ ม.บูรพาเชียวนะ

บทสนทนาดำเนินไปอีกเล็กน้อย ถึงเรื่องราวต่างๆ ในขณะที่ฉันยังเป็นที่ยอมรับในเวลาก่อน
กระตุกความคิดของฉันแวบหนึ่งว่า ... เมื่อก่อน ..ฉันเคยเป็นใคร

จากนี้ คงต้องฟื้นตัวเองใหม่ .. ช่างเถอะ .. กับการยอมรับของคนรอบตัว
ไม่ว่าความรู้สึกในใจของผู้คนที่รายล้อมตัวฉันจะเป็นเช่นไร .. ฉันคงทิ้งสิ่งที่ตัวเองพยายามสร้างมากับมือต่อไปอีกไม่ได้แล้ว

โอกาสน่ะ ... มีให้แค่คนที่พร้อมเสมอเท่านั้น ..  ฉันเชื่อแบบนี้เหมือนกันนะ

เพลง ใกล้กันยิ่งหวั่นไหว    (แนน วง ครีม-วาทิยา  รวยนิรัตน์)

ไม่อยากเป็นคนอารมณ์อ่อนไหว

ที่ไปรักใครง่ายดายเหลือเกิน  ที่ไปรักเธอไม่ทันจะรู้ตัว

ส่วนหนึ่งในใจของฉันก็กลัว

บอกกับหัวใจตัวเองทุกที บอกมันทุกวันให้มันหยุดรักเธอ

รักแล้วก็ช้ำเปล่าๆ ฉันรู้และพอเข้าใจ

เตือนตัวเองเอาไว้ห้ามตัวเองเอาไว้ไม่ให้แสดงออกมา

*อยู่ใกล้กันยิ่งหวั่นไหว ห้ามใจตัวเองไม่ได้เลย สั่งหัวใจให้ เมินเฉยไม่รู้ให้มันต้องทำอย่างไง

ใกล้เธอทำไมทุกครั้งใจมันสั่นๆ  จิตใจของฉันวุ่นวาย

ตัวของฉันควมคุมไม่ได้ เมื่อสุดท้ายหัวใจมันรักเธอ

ไม่ว่าจะพยายามแค่ไหน แต่ก็ไม่ลืมเธอไปสักที ตราบใดที่ฉันยังคงต้องหายใจ

จะหลอกตัวเองได้นานแค่ไหน ว่าตัวฉันไม่มีใจให้เธอ ว่าตัวฉันไม่เป็นไร ไม่เสียใจ

รักแล้วก็ช้ำเปล่าๆ ฉันรู้และพอเข้าใจ

เตือนตัวเองเอาไว้ห้ามตัวเองเอาไว้ไม่ให้แสดงออกมา

เพลงเพราะๆอีกเพลงที่อยากให้ลองหาฟังกันดูนะ ... สุดๆ (ตาลุงบ้านั่นมันเปิดให้ฟังทุกวัน วันและ หลายๆครั้ง จนอิฉันจะร้องได้อยู่แล้วเนี่ย!! >O<)

แม่โทรมาเมื่อวันก่อน ถามเรื่องเงินกู้ และสาระทุกข์สุขดิบทั่วไป

แม่ถามเหมือนเดิมทุกทีที่โทรมา ว่า "สบายดีมั๊ย กินข้าวรึยัง"

ไอ้เราก็ตอบไป เหมือนเดิมทุกทีที่ตอบมาว่า "กินแล้ว อร่อยด้วย"

แต่พอแม่ถามว่า "ไปกินกับใครล่ะ ใครพาไป TOP หรอ??"

ก็เงียบไปแป๊บนึง ... ไม่รู้จะตอบแม่ว่าไงดี ... โกหกเพื่อให้แม่สบายใจ หรือบอกความจริงไปเลยให้แม่ตกใจเล่น

(แม่ต้องตกใจแน่นอน ถ้ารู้ความจริง ชัวร์!!)

"กินคนเดียว ไม่มีใครพาไปหรอก" ฉันเลือกบอกความจริงกับแม่ แต่จะบอกให้น่าตกใจน้อยสุดละกัน

"อ้าว แล้วTOP ไปไหนล่ะ" แม่ถามมา

(ปกติแม่จะรู้ว่าเค้าจะพาฉันไปกินข้าวเย็นเสมอๆ เค้าเคยเจอแม่ฉันแล้วล่ะ แม่ฉันยังบอกเลยว่า เค้าน่ารักดีนะ เรียบร้อย ไม่ค่อยพูด ดีๆ จะได้อยู่กับฉันได้ เพราะฉันพูดมาก เค้าไม่ค่อยเรื่องมาก ไม่ค่อยขัด น่าจะดีที่ฉันได้อยู่กับเค้า เพราะฉันเป็นคนที่เอาแต่ใจตัวเองมากพอตัวเลยล่ะ ---นี่แม่ฉันบอกอ่ะนะ-_-")

"หนูเลิกกันแล้ว เมื่อวันจันทร์ที่แล้วน่ะ อาทิตย์นึงแล้ว"

"อ๊าว!!"  แม่อุทานออกมาแล้วเงียบไป (เห็นมั๊ยฉันบอกแล้วว่าแม่ต้องตกใจ นี่พยายามsoft อย่างที่สุดแล้วนะ -_-")

"แม่!! ไม่เห็นต้องตกใจขนาดนั้นเลย หนู ... หนูแค่ทะเลาะกันน่ะ เดี๋ยวก็กลับมาดีกันนั่นแหละ"

"อ่อ"

"ก็เป็นแบบนี้ทุกทีแหละ เดี๋ยวก็ดีกันเอง แม่ไม่ต้องห่วงหรอกน่า ยังไงTOPก็ดูแลอยู่แล้ว คิดมาก"

"ป่าว แม่ก็ตกใจ เห็นดีๆกันอยู่ เราน่ะ...เจอคนที่เข้ากันได้ไม่มากหรอกนะ ยังไงก็พยายามคุยกันให้รู้เรื่องแล้วกัน ...

... จำอย่างที่แม่บอกไว้ มีอะไรก็คุยกัน อย่าทิ้งข้ามวันข้ามคืน มันจะฝังใจเปล่าๆ"

"อื่ม รู้แล้ว เดี๋ยวดีกันแล้วจะโทรบอกนะ เป็นห่วงลูกหรือห่วงลูกเขยกันแน่เนี่ย"

ฉันพูดติดตลกไปตอนท้ายก่อนจะวางสายจากแม่ มันคงทำให้แม่เบาใจขึ้นบ้างอ่ะนะ แต่สุดท้ายฉันก็ไม่ได้บอกความจริงทั้งหมดกับแม่อยู่ดี

แค่เรื่องที่บ้าน แม่ก็ปวดหัวมากพอยู่แล้ว ... ไหนจะน้องชายตัวแสบ ที่มีเรื่องให้แม่ปวดหัวอยู่ทุกวี่ทุกวัน

ไหนจะเรื่องเงินเรื่องทอง ที่ต้องเอามาหมุนกันวุ่นวาย

ไหนจะเรื่องญาติ ที่เห็นแก่ต้วและจ้องจะเอาเปรียบอยู่ตลอด

ที่ผ่านมา ตั้งแต่เป็นลูกของแม่มา ... ฉันทำให้แม่เหนื่อยใจอยู่ครั้งเดียวเอง ตอนที่ชีวิตฉันมืดมิดสุดๆ ตอน ม.6 เทอม 1

นอกนั้น ฉันเป็นคนเดียวในบ้านที่แม่ไม่ค่อยกังวลเท่าไหร่ ฉันถูกเลี้ยงมาแบบคิดเองตลอด แม่เลยไม่ค่อยห่วงเวลามีเรื่องอะไร

เพราะรู้ว่าสุดท้ายลูกสาวของแม่จะจัดการได้เสมอ แม้มันจะน่าเหนื่อยใจ และลำบากใจมากเท่าไหร่ก็ตาม

แต่ตั้งแต่ฉันมาเรียนที่เชียงใหม่ แม่ก็กังวลเรื่องเกี่ยวกับตัวฉันมากขึ้น เพราะมันไกลหูไกลตาแม่

แต่ความกังวลของแม่ก็หมดไป(แม่บอก) ตั้งแต่ฉันพาเค้ามาเจอหน้าแม่ และบอกกับแม่ว่า "นี่ ... แฟนหนูเอง"

แม่บอกว่า ดีแล้วที่มีแฟน(เป็นครั้งแรกที่ได้ยินแม่บอกว่าดี ทั้งๆที่เมื่อก่อนห้ามมีแฟนแบบห้ามเด็ดขาด-_-")

แม่บอกว่า จะได้มีคนคอยดูแล พ่อกับแม่อยู่ไกล เราก็ตัวคนเดียว เป็นผู้หญิงด้วย มีคนคอยดูแลแม่จะได้ไม่ต้องเป็นห่วง

แม่ไม่ห่วงเท่าไหร่หรอก ถ้าเราเป็นผู้ชาย แต่นี่เราเป็นผู้หญิงยังไงก็สู้แรงผู้ชายไม่ได้หรอก ก็เป็นธรรมดาที่แม่เป็นห่วง

แต่ถ้ามีคนคอยดูแลแทนพ่อกับแม่ แม่ก็สบายใจ ...

อื่ม แล้ววันนี้ถ้าแม่ได้รู้ว่า "ฉันและเค้า เราจะจากกันอย่างสมบูรณ์"  แม่จะกังวลเกี่ยวกับตัวฉันต่อไปอีกรึเปล่านะ

ถ้าฉันไม่เกิดมาเป็นผู้หญิง ถ้าฉันเกิดมาเป็นผู้ชาย แม่คงสบายใจกว่านี้ล่ะมั๊ง

ทีนี้ ถ้าออกไปอ่นหนังสือตอนกลางคืน ก็เล่าให้แม่ฟังไม่ได้แล้วล่ะ เดี๋ยวแม่เป็นห่วง

ต้องบอกแม่ว่า กินข้าวแล้ว กลับเข้าหอแล้ว ก่อนมันจะค่ำ แม่จะได้ไม่ต้องกังวล

เวลาแม่โทรมาเชคตอนกลางคืน ก็ต้องบอกว่าอยู่หอ กลับมาตั้งนานแล้ว

โอ๊ย!! อะไรกันเนี่ย... ถึงเวลาค่อยคิดแล้วกัน

แม่ก็ต้องยอมรับในการเปลี่ยนแปลงให้ได้เหมือนที่ฉันกำลังพยายามอยู่นี่แหละ

ไม่มีใครอยากให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นหรอก  เลิกกัน...ใครว่าสนุก!!

กลับมาดูเรื่องของน้องชายสุดน่ารักของฉันกันต่อดีกว่า...

ฉันมีกำลังใจที่จะไปซ้อมการแสดงขึ้นดอยเยอะขึ้นมากๆ

ส่วนหนึ่งมากจาก ความปลาบปลื้มเล็กๆ ที่จะได้เจอหน้าตาสุดน่ารักของน้องเค้า

แหม!! ใครไม่มาเป็นฉันไม่เข้าใจหรอก ว่าน้องเค้าไม่ได้โดดเด่น แต่เป็นอะไรที่แบบว่า ถูกใจเจ๊ที่สุด

ฉันอยากมองตาน้องเค้านะ เป็นอะไรที่ฉันชอบมองมากๆ แต่มันจะทำให้น้องเค้ารู้ตัว แล้วเค้าอาจจะรีบหนีสุดชีวิตไปเลยก็ได้

เพราะหลายวันที่ผ่านมา เราก็หลบตากันอยู่พอสมควร(น้องเค้าอาจกลัว เขิน หรือ อาย แต่ยัยวัวแก่อย่างฉันนี่ เขินสุดๆ อึ๊ย!!)

การได้แอบปลื้มใครนี่ !! มันมีความสุขอย่างนี้นี่เอง ...

ยิ่งเวลาได้ยืนใกล้ๆ แม้จะไม่ต้องคุยกัน มันก็ใจเต้น ตึกๆ แล้วล่ะ ไม่ไหวแล้ว ปลื้มสุดๆๆๆๆ

เคยถามน้องเค้าว่า "เราคิดว่าเรามีเซ้นบ้างป่าว แบบว่ารู้สึกได้ว่าใครรู้สึกยังไงกะเราอ่ะ"

"มีคับ มีเหมือนกัน ก็พอรู้" น่าน!! *O* เค้าตอบมาแล้วแอบเหล่สายตามาทางยัยวัวแก่อย่างฉัน>O<

มันน่าเจ็บใจสุดๆ >n<มาหลงปลื้มหญ้าอ่อนอย่างตานี่ แถมยังเหมือนจะรู้ทันฉันซะอีก

แน่นอน!! น้องเค้าต้องรู้แล้วแน่ๆ แค่ยังไม่แน่ใจ ... ไม่ด๊ายยยยนะ!! ฉันอยากเก็บน้องเค้าไว้ให้มองนานๆ อย่าเพิ่งหนีไป ไม่อ๊าววววว

เห็นทีฉันต้องฟอร์มตัวเองใหม่ น้องเค้าจะได้จับไม่ได้ไล่ไม่ทัน (เพิ่งนึกได้รึไง!!! ที่ผ่านมานี่ หลุดฟอร์มไปหมดแล้วมั๊งเนี่ย!!)

แต่วันนี้ตอนซ้อมก็ไม่ค่อยได้คุยกันเลยนะ ทั้งๆที่ทุกอย่างก็ดูโอเคดี สถานะการณ์ไม่น่าเกลียดด้วย

แต่มันเหมือน บางทีฉันก็หนี บางทีน้องเค้าก็หนี อ้าว!! ต่างคนต่างหนี ก็มัวแต่ระแวงว่าคนอื่นจะรู้ กลัวคนอื่นจะเข้าใจผิด เลยอดคุยกันเลย ..เซงสุดๆ

(ถ้ากิ๊กของน้องเค้าเข้ามาอ่าน .. มีหวังฉันหัวแบะตายแน่นอน ^o^")

แล้วก็เป็นทียัยวัวแก่อย่างฉัน ... ฮ่าๆ น้องเค้าดันอยู่หอเดียวกับรังหนูที่ฉันไปอ่านหนังสือประจำซะด้วยสิ .. ใครจะเสร็จใครกันแน่ฟะคราวนี้ ...